بلوغ چشمهای آبی من دروکردن نفسهای تکه تکه ی توست
وقتی زیرآواراحساساتم بی اختیارمیلرزی.
انارقرمزنیازهای من مدتیست ترک خورده.
بوسه میخواهم بی مقدار.
جنون اندامت رادرنبودنت به برکه ی نیازهایم سپرده ام.
آن شب که خدابرجستگیهای صورتی رابربدنت میتراشید
بهشت لبریزازبهارنارنج بود.
خانه ی کاه پوش غریزه ام پرازنرگس شده.
آغوش بی حجاب میخواهم.
آری میوه ی ممنوعه ی من مدتیست بالغ شده.

روزی خواهم خندید به دغدغه های امروز.

امروزهمان فردای دیروز.

برای فهمیدن من سوادنمیخواهد.

باسکوت هم میشودفهمید.

باسکوت...

میشوددیوارشب راشکافت.

مادرونگرانیهای تکراری.

مادروترس ازجهنم.

مادروپیشکشش بهشت.

پشت حریم شب بوها

زیربوته های توت فرنگی

پروانه ای بالغ میشود.

گوشه ی دنج حیاط شنی

میان اتفاق اقاقیا

سنجاقک نوررافهمید.

چه کسی ثروت راتقسیم کرد؟

چه کسی گفت خداانسانهارابرابرآفرید؟

دروغ گفت

               دروغ                      

                            دروغ.

برای فهمیدن من قاصدک کافیست.

شوق پروازگنجشکک

برای فهمیدن من شالیزاربس است

برای فهمیدن من باران کافیست.

ساده میگویم

ساده میخوابم

ساده عاشق میشوم.

روزی خواهم خندیدبه دغدغه های امروز.

روزی بعدازفردا. 

راستی نظر یادتون نره

                                      آری، اگر بسیار، اگر کم فرق دارند

شادم تصور می کنی وقتی ندانی

                                           لبخندهای شادی و غم فرق دارند

برعکس می گردم طواف خانه ات را

                                            دیوانه ها آدم به آدم فرق دارند

من با یقین کافر، جهان با شک مسلمان

                                       با این حساب اهل جهنم فرق دارند

بر من به چشم کشته عشقت نظر کن

                                      پروانه های مرده با هم فرق دارند!

گاه می انديشم
تو چرا شعر مرا
شعر شيرين مرا
به بهايی نخريدی !

تو به من خنديدی
و خيال ميکردی
شعر شيرينم را
من برای تو نگفتم !

و تو رفتی
و تو رفتی و شبم را
به سياهی, سردی
صبح کردم !

من هنوز می انديشم
تو چرا شعر مرا
شعر شيرين مرا
نشنيدی, رفتی !

/                         /                          /                             /

از معني انتظار يك لحظه بايست
ديوانه شدن به خاطرت كافي نيست
يك لحظه بايست و يك جمله بگو
تكليف دلي كه عاشقش كردي چيست؟

/                            /                             /                              /

بوی غربت میدهم اما غریبه نیستم گرچه میدانم كه عمری در غریبی زیستم . مثل رودی بستر این خاك را طی كرده ام . تا بفهمم عاقبت در جستجوی چیستم . در عبور از لحظه ها بر روی پای اشتیاق . لب شكست از خشكی اما همچنان می ایستم . دستهایت برگهای عمر سبزم را ربود .گرچه اینجا هستم اما در حقیقت نیستم . ای فریماه شب تار یاریم كن تا بدانم سایه گمگشته ای از كیستم

با درودی به خانه می آیی و
با بدرودی
خانه را ترک می گویی
ای سازنده!
لحظه ی ِ عمر ِ من
به جز فاصله یِ میان این درود و بدرود نیست:
این آن لحظه ی ِ واقعی ست
که لحظه ی ِ دیگر را انتظار می کشد.
نوسانی در لنگر ساعت است
که لنگر را با نوسانی دیگر به کار می کشد.
گامی است پیش از گامی دیگر
که جاده را بیدار می کند.
تداومی است که زمان مرا می سازد
لحظه ای است که عمر ِ مرا سرشار می کند.

تو را گم می کنم هر روز و پیدا می کنم هر شب

بدین سان خواب ها را با تو زیبا می کنم هر شب

  تبی این کاه را چون کوه سنگین می کند آنگاه

چه آتش ها که در این کوه برپا می کنم هر شب

طرح چشمان قشنگت در اتاقم نقش بسته

شعر می گویم به یادت در قفس غمگین و خسته

من چه تنها و غریبم بی تو در دریای هستی

ساحلم شو غرق گشتم بی تو در شبهای مستی

کفشهایت چه خوشبختند
در
پا به پای تو
مثل چشمهایم
هستی و ُ
نمی بینم ات
تو می چسبی
مثل بوی پیپ
برای دیگران
به اجبار زندگی ست
دوستت دارم ها
حالا تو هی بگو
” تویی زندگی م “
از تو نه شعری می خواهم وُ
نه نگاهی
گاهی فقط
یک لبخند / یک لبخند
برایم بخند

دوباره باز فكرم به سوی تو پریده است

دوباره باز عشقت به كنج دل خزیده است

به سویت، روی خود كردم كه یارب

چرا عشقم به این زودی زیاد او رمیده است

یک شبی مجنون نمازش را شکست       

بی وضو در کوچه لیلی نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود     

فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای؟       

بر صلیب عشق دارم کرده ای ؟

خسته ام زین عشق، دل خونم مکن         

من که مجنونم، تو مجنونم مکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم              

این تو و لیلای تو... من نیستم !

گفت ای دیوانه لیلایت منم               

در رگ پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلی ساختی                 

من کنارت بودم و نشناختی...

                   زندگی رویا نیست.

           می توان.

                      بر درختی تهی از بار زدن پیوند.

                       می توان در دل این  مزرعه خشک و تهی بزری ریخت

            می توان.

                        از میان فاصله را  برداشت.

                        دل من با دل تو .

                        هر دو بیزار از این فاصله

قصه گو بگو

                  قصه گو بگو خدا دعامونو شنید یا نه

                  اون قناری که بالش شکسته بود پرید یا نه

                  قطره ی شبنمی اشکای اون اهو خانوم

                  اخرش از بغض کوچیکش چکید یا نه؟

                  اون کبوتر که همش می خواس خواب ببینه

                  اون چی شد نفهمیدم که اخرش خواب د ید یا نه

                  نقاشه اخر واسه نجات اون دختر ناز

                  اخرین برگو روی درختشون کشید

                  عاشقی که عمری بود سر دو راهی مونده بود

                 اخرش از یکی از خاطر خواهاش برید یانه ؟

                 ابری که همش واسه گلو درختا ناز میکرد

                 اخرش تو سرزمین خشکشون بارید یا نه؟

                 اونجا که خورشید خانوم سالی یه بار سر نمی زد

                 همه دعوتش میکردن اخرش تابید یا نه ؟

                 دختری که دوست داشت عروسک داشته باشه

                 مادرش اخر براش عروسکو خرید یا نه؟

                 من خوابم برد و اخرش و یادم نمیاد

                 اخر قصه کلاغه به خونش رسید یا نه؟!...